Hernieuwde hoop - de lente barst weer los!
Geschreven door: Johan Schutten · Publicatiedatum:
Dat is een bijzondere titel. Wat heeft hoop met de lente te maken? En met fotografie? Om daar achter te komen, neem ik je in deze blog mee in mijn denkwereld. Pak een kop koffie, ga er goed voor zitten en - eh… ja, lees dus.
Ik weet niet hoe het met jou zit, maar de afgelopen maanden viel ik van de ene verbazing in de andere. Op het wereldtoneel is zoveel bizars gaande. Amerika die dreigt Groenland te veroveren, Europa dat machteloos moet toekijken, oorlog in Oekraïne en bloedige neergeslagen protesten in Iran. Soms lijkt de wereld in brand te staan. Bij mij en ik denk vele Nederlanders met mij heerste soms echt een gevoel van angst en hopeloosheid.
(Artikel gaat hieronder verder)
Dat was een van de redenen waarom ik mijn camera een tijdje aan de wilgen heb gehangen. Ik had geen totaal geen zin en inspiratie meer; de winter was - op sneeuw en noorderlicht na - behoorlijk troosteloos met regen en veel grauwe dagen. Niet leuk. In de afgelopen maanden kroop ik daarom liever onder een dekentje op de bank om te kijken naar een goede film of serie (ok, oude SF-meuk zoals Andromeda en zo rond de kerst - guilty pleasure alert - de nodige romantische films). Liever even wegdromen bij een film met een veel te rooskleurig wereldbeeld, dan de ellende te moeten zien die de echte wereld zo vaak kenmerkt.
Dat veranderde toen ik afgelopen week voor het eerst de krokussen en sneeuwklokjes boven het maaiveld uit zag komen. Yes, daar waren de eerste voorboden van het nieuwe groeiseizoen - de lente! Ik denk dat vrijwel alle natuurfotografen reikhalzend naar dit moment hebben uitgekeken. Op sociale media ontplofte mijn tijdlijn met prachtige beelden van de eerste krokussen, bloemen en zelfs de eerste hommels en bijen. Wat een heerlijke tijd is dit toch!
(Artikel gaat hieronder verder)
Het is alsof er weer een nieuw vuur in mij is aangewakkerd. Ik kan niet wachten om weer naar buiten de natuur in te gaan, om al die prachtige kleuren en geuren vast te leggen met mijn camera. Om de wereld opnieuw te ontdekken door het oog van mijn lens. Het is eigenlijk best wel gek, want dit moment heb ik bewust en onbewust al 43x meegemaakt. De lente die losbarst met vogelzang en bloeiende planten. En toch vult het me altijd weer met blijdschap en hoop. De wereld blijft gewoon rond dat vurige bolletje in de lucht draaien en elke rotatie van ons eigen stukje rots in dat immense heelal brengt ons weer een nieuwe dag met nieuwe mogelijkheden en hernieuwde hoop.
Het uitbreken van de lente is een moment waar ik zuchtend van verlangen elke winter weer naar uitkijk. Het is de hoop die mij op de been houdt tijdens koude, sombere en donkere dagen. Een verlangen dat op een laag pitje staat, maar niettemin altijd aanwezig is. Elke dag die verstrijkt, brengt de lente een stukje dichterbij en daarmee ook de hoop dat alles weer beter wordt. De lente is voor mij zelfs een teken van hoop dat wat er ook gebeurt, de aardkloot waarop wij leven niet eeuwig naar de verdoemenis zal gaan.
(Artikel gaat hieronder verder)
En terwijl ik dit schrijf, moet ik denken aan de tegenstelling die lente-winter, zomer-herfst en alles daartussenin eigenlijk is. En opeens besef ik hoe belangrijk tegenstellingen in onze wereld zijn. Kun je net zo genieten van de lente als er nooit een winter, zomer of herfst zou zijn? Of kun je net zo genieten van de winter als je niet eerst de herfst, zomer of lente hebt gekend? Kun je liefhebben als je altijd al hebt liefgehad? Kan een gevangene verlangen naar vrijheid als hij of zij die nooit heeft gekend? Of anders bekeken, kun je de waarde van vrijheid echt begrijpen als je altijd al vrij bent geweest? Kun je God liefhebben als je nooit zonder God hebt geleefd?
Ja, het leven zit vol tegenstellingen. Als natuurfotograaf ga ik er bewust naar op zoek en leef ik tegelijk tussen hoop en vrees in. Ondanks alle voorbereidingen, kennis, wijsheid en talent, weet je nooit precies waarmee je thuiskomt. Het weerbericht mag dan gunstig zijn, de omstandigheden op locatie kunnen flink tegenvallen. Je camera heeft topkwaliteit focus, maar op het moment supreme laat die het juist afweten. De instellingen die je hebt gekozen, blijken achteraf toch niet goed te zijn voor het moment. Er zijn heel wat zaken waar je veel invloed op kunt hebben, maar ook heel veel zaken die je juist niet in de hand hebt. En toch… als ik mijn camera pak en naar buiten ga, hoop ik elke keer weer op een fantastische foto waar ik vooral heel blij van wordt. Het hoeft er maar eentje te zijn en mijn dag is weer goed.
(Artikel gaat hieronder verder)
Die hoop op 'het perfecte plaatje' is wat mij drijft en op de been houdt. De reden waarom ik elke keer weer mijn camera uit de wilgen haal als de lente zich aandient. Die hoop op iets beters, op de volgende 'topfoto' - die hoop ontbreekt in al het nieuws dat de afgelopen maanden op ons afkwam. Nieuws waar je al snel boos, verdrietig, angstig en hopeloos van wordt.
En toch wil ik niet op die manier naar de wereld kijken, maar door de lens van hoop. Hoop op een wereld zonder dood, oorlog, ziekte en pijn. Dat is waar ik naar verlang en met mijn fotografie naartoe werk, net zolang tot uiteindelijk het 'perfecte plaatje' zich zal aandienen. Idealistisch? Misschien. Hoop is niet realistisch, maar idealistisch, want het hoopt op iets dat er nog niet is, maar beter is dan alles wat ervoor kwam. Als christelijke fotograaf weet ik dat die dag, het perfecte plaatje, eraan komt. En dichterbij is dan ik denk.
